روز شمار سپاه پاسداران انقلاب اسلامی / هشتم مرداد ۱۳۵۸ شماره 346

“سپاه در گذر انقلاب”🇮🇷

📎 شماره: سیصد و چهل و شش

🔸تاریخ صدور: هشتم  مرداد ۱۳۵۸

نوع مطلب: پیام ◻️ بیانیه ◻️  اطلاعیه ◻️  مصاحبه ◻️ خبر ◻️ اطلاعیه، بیانیه و …، مشترک ◻️ دیگر موارد: مقاله توصیفی

✳️موضوع: محرومیت کشیده های جامعه و وظیفه پاسداری از انقلاب اسلامی

✍️امضا: هفته نامه پاسداران

✏️من سپورم… او پاسدار

من یک سپورم، سحرگاهان که در بستر ناز آن بالاهای ،شهر شما در خانه های امن آرمیده،اید من گاری قراضه آشغالها را آرام در کوچه هاتان میگردانم و با این یگانه مونس تنهایی سیاه خود با این یگانه همدم شبهای سرد و بی فروغمان با جاروی شکسته ام، کوچه هاتان را از کثافت شما و از آشغالتان پاک میکنم.

آن جا را که شما آلوده کرده اید ای از ما بهتران (1) ای از سلاله قارون و قومش من که خود از «حلبی آباد» آمده ام و در شهر شما با همه کس غیر از سر سپور و ۲-۳ تن بدبختی دیگر چون خودم بیگانه ام پاک میکنم پاک پاک تا صبح که شد وقتی ادکلن زده کراوات یا دامن خوش نقش تان در نسیم باد صبحگاهی برای دخترکان و پسرکان سرخوش دست تکان میدهد و باد هم در این میان دلال این معاشقه ها بل این مکاشفه ها و معارفه ها گیسوان بلند و دامنهای کوتاه را برای شما به هیجان و دست افشانی میآورد تا وقتی صبح ،شد چرخهای گران قدر ماشین تان در زحمت زباله های پست و حقیر نیفتد.

و من می روم به خانه به سوی محنت دیرینه ام با دستانی کثیف و پیشانی پینه بسته ام و نیمروز که من در راه خانه ام به انتظار در ایستگاه اتوبوس در جهنم تشنگی و در مغاک بی فردایی له له میزنم شما را ببینم که یا بر پدال گاز ماشین محترمتان (۱) دارید و دست آخر از کوچه باریکی که برای ما رهگذران ساخته اید با عجله میگذرید یک چیز هدیه ام میکنید صدای بوق وحشیانه تان و نگاههای پر تکبر و نخوتنان پشت فرمان
و یک چیز هم برایم ارمغان میگذارید
دود غلیطتان و گرد و خاک کوچه را که بر سرم می نشانید
و شما همان را میکنید که ازتان بر میآید و من هم همان را کردم که کارم بود در خلوت کوچه هایتان در هر سحرگاه مشغول ،جارویم از خود میپرسم مرا چه به این محله های نظیف و عفیف ؟ من که از اهل کثیف آباد جنوب شهرم و من که از تبار غم پروردگان بی فضیلت (1) و حرمت (1) و بی آقایی و شرافت ام؟
… و بعد به خود میخندم اشغالها را بر میدارم توی گاریم می چپانم و سرم را به کاری هر چه باشد گرم میکنم.
و باز دوباره صبح میشود و سر و کله شما قارونیان پیدا میشود و باز دود و دم و باز گرد و خاک و باز کبر و غرور و باز این داستان مکرر…
اما از چندماه پیش شبها دیگر تنهای تنها نیستم گهگاه در کوی و برزنی که محل خدمت محسوب می شود،  -۱-۲-۳- چند هم زبانی همراز و گاه هم درد خود می یابم.

اینها را «پاسدار» می نامند خودشان همدیگر را «برادر» خطاب میکنند من را هم «برادر» صدا می کنند.
آخر اینها و ما همه مان زاده یک نسل ایم و پروردهٔ دست یک پدر و مادریم.
ما همه از تبار محرومیت و رنج کشیدنیم.
پای صحبت این پاسدارها که مینشینم آنها را نیز هم درد خود می یایم.
می گویند:
برادر ما هم رنج میکشیم شب تا سحر پاس میدهیم و جانمان را در کف میگیریم و از این خیابان به آن کوچه سر میزنیم از پیچ هر کوچه که میگذریم هر آن منتظریم تا گلوله ای داغ، ناجوانمردانه سینه هامان را در ظلمت شب بشکافد و این همه را تحمل میکنیم تا این آقایان و خانمهای متشخص و محترم و اشرافی … شب را آرام بخوابند که صبح در محل کارشان پشت میز اداره شان که امروز فقط برای چای خوردن از آن استفاده میکنند ساندویچ بورژوازی بلمبانند و آروق پرولتاریایی بزنند و دم از صدای پای فاشیسم و دیکتاتوری نعلین (۱) و آغاز اختناق قرون وسطایی و انگیزیسیون (!) به شکل قرن بیستمی اش بزنند.

می پرسم:
برادر، انگار تو را قبلا هم جایی دیده ام .
جواب می دهد:

بعید نیست، ماها هم سفره ها و هم زخم ها معمولاً همراه های یکدیگریم. شاید توی صحن حضرت عبدالعظیم بوده که من را مشغول وضو گرفتن دیده ای، یا شاید پای پنجره فولاد بوده که من را دخیل بسته دیده ای، شاید پای منبر توی صحن گوهرشاد و یا توی صف جماعت حضرت معصومه یا جای دیگر -مثلا در همهمه تظاهرات و اعتصابات در صف برادران دیگرم یا نمی دانم جای دیگر مثلاً در سنگرهای ۲۱ و ۲۲ بهمن در فرح آباد در کنار برادران نیروی هوایی- نمیدانم کجا، اما هر جا که هست، من و تو برادر مستضعف، هم را پیدا میکنیم من برای تو و تو برای من… و آنان که از ما بهترانند به هیچ دردمان نمی رسیدند… به هیچ درد…
۱ هفته نامه پاسداران ۱۳۵۸/۵/۸

✅قرارگاه میثاق – نشست های برادری

✅موسسه مطالعات سیاسی فرهنگی اندیشه ناب

💠کانال روز شمار سپاه پاسداران انقلاب اسلامی

🔰 @diary_IRGC